Leczenie wrzodów żołądka

Rozwój wrzodów żołądka poprzedzony jest występowaniem infekcji Helicobacter pyroli. Początkowo powoduje ona stan zapalny żołądka, który następnie przekształca się w owrzodzenie lub nadżerki. Bakteria znajduje się w organizmach wielu ludzi na całym świecie. Według różnych źródeł, zakażenie nią dotyczy nawet połowy ludzkości. Czytaj dalej Leczenie wrzodów żołądka

Wirusowe zapalenie wątroby C

Za rozwój WZW typu C odpowiada HCV, którego materiał genetyczny występuje w nici RNA. Wirus może wywoływać ostrą formę choroby, która następnie może przekształcić się w przewlekłą. Z tego powodu osoby, będące nosicielem wirusa HCV, są narażone na rozwój marskości oraz raka wątroby.

Największe ryzyko zachorowania, mają narkomani, którzy dożylnie wstrzykują sobie narkotyki stosując przy tym wspólnej igły. Wirus może się także przenosić choroby przenoszone drogą płciową, dlatego osoby często zmieniające partnerów seksualnych są bardziej narażone na chorobę. Ponadto, wirus może się przedostać do organizmu za pomocą przetaczania krwi. Wysoki odsetek zachorowań stanowią też osoby chore na hemofilię. Związane jest to z zażywaniem przez nich czynników krzepnięcia. Wyższe ryzyko dotyczy również personelu medycznego. W przypadku gdy ciężarna jest nosicielem HCV, wirus może zakazić płód. W zapobieganiu choroby ważne są zatem odpowiednie zachowania, w tym unikanie przygodnych partnerów seksualnych czy zażywania dożylnie narkotyków. Czytaj dalej Wirusowe zapalenie wątroby C

Wirusowe zapalenie wątroby B

www.azjatyckiewakacje.net.pl badanie wzroku poznań

Wirusowe zapalenie wątroby typu B jest groźną chorobą zakaźną, która w niektórych przypadkach może prowadzić nawet do marskości wątroby. Wirusem, który wywołuje tę chorobę jest HBV. Niebezpieczeństwo choroby polega na tym, że ma zróżnicowany przebieg. Początkowo mogą występować objawy, świadczące o ostrej formie WZW typu B, które z czasem mogą przekształcić się w przewlekłą formę.

Do zakażenia dochodzi w wyniku kontaktu z krwią osoby, która jest nosicielem HBV. Niebezpieczne są również wydzieliny osoby zakażonej, ponieważ zawierają znaczne ilości wirusa. Do zakażeń może dochodzić nawet w szpitalu, na skutek np. nieprawidłowo wysterylizowanych sprzętów medycznych, np. igieł. Na większe ryzyko narażone są również osoby, które posiadają tatuaż. Istnieje bowiem możliwość, że został on wykonany źle odkażonym sprzętem. Czytaj dalej Wirusowe zapalenie wątroby B

Charakterystyka WZW A

Zachorowalność na wirusowe zapalenie wątroby typu A powiązane jest ze złą higieną osobistą oraz nieodpowiednimi warunkami sanitarnymi. Do zakażenia wirusem HAV dochodzi za pośrednictwem brudnych rąk bądź spożycia żywności, w której ten wirus jest obecny. Zaobserwowano, że w przypadku dzieci zachorowanie na WZW typu A powoduje nabycie odporności na całej życie. Powodem tego jest produkcja swoistych przeciwciał, które skierowane są przeciw HAV.

Wirus, po przedostaniu się do organizmu, osadza się w wątrobie, powodując jej stopniowe zniszczenie. Bardzo często choroba nie powoduje żadnych objawów, przez co chory często nie wie, że jest nosicielem wirusa. W niektórych przypadkach, w wyniku zakażenia, dochodzi do powstania charakterystycznych dolegliwości. U chorych pojawia się żółtaczka, która dotyczy m.in. oczu, a także skóry całego ciała. Obserwuje się powiększenie wątroby, gorszy apetyt. Częste są również wymioty i nudności. W trakcie przebiegu choroby, może wystąpić gorączka, bóle stawów. Czytaj dalej Charakterystyka WZW A

Sepsa – objawy i leczenie

Mianem sepsy określa się ogólnoustrojową reakcję organizmu w wyniku zakażenia drobnoustrojami. Choroba charakteryzuje się bardzo ciężkim przebiegiem, czego konsekwencją jest wysoka śmiertelność. We krwi chorego można wykryć wiele patogenów wraz z ich toksynami. Mogą to być zarówno bakterie (Staphylococcus, Enterobacterie, Streptococcus), wirusy czy grzyby (Candida).

Objawy sepsy są dość zróżnicowane. Obserwuje się przede wszystkim wysoką temperaturę ciała, tachykardię oraz znacznie przyspieszony oddech. Niekiedy jest możliwość zidentyfikowania poszczególnych drobnoustrojów np. w tkankach. Badania laboratoryjne często wykrywają wzrost CRP, większe stężenie cukru we krwi czy obrzęki.

Sepsa najczęściej rozwija się wśród osób z osłabionym układem immunologicznym. Wysokie ryzyko zakażenia dotyczy m.in. osób po przeszczepach, a także różnych operacji inwazyjnych. Wówczas istnieje możliwość wniknięcia patogenów do organizmu.

Wcześnie wykryta choroba zwiększa szansę na przeżycie. Leczenie jest bardzo złożone, ponieważ obejmuje wiele aspektów. Często choremu podaje się antybiotyki, zazwyczaj o szerokim spektrum działania. W chorobie niezwykle istotny jest czas, dlatego antybiotyk powinien szybko zapobiec infekcji. W miarę zidentyfikowania patogenu, stosuje się leki skierowane przeciwko określonym rodzajom drobnoustrojów.

Liczne zmiany zapalne są powodem do podawania glikokortykosteroidów. Jeśli występują nieprawidłowości w stężeniu glukozy we krwi, należy podać insulinę. U niektórych chorych obserwuje się znaczący spadek ciśnienia tętniczego, wówczas stwierdza się wystąpienie wstrząsu septycznego. Warto zapisać się wtedy na badania typu koronarografia. Chcąc znormalizować ciśnienie krwi, zazwyczaj stosowane jest przetaczanie płynów infuzyjnych. W przypadku wykrycia niewydolności nerek, konieczne są dializy, która wspomagają usuwanie toksyn z organizmu. Ważne jest również zapewnienie odpowiedniej równowagi kwasowo-zasadowej. Można to osiągnąć stosując np. dwuwęglany. Pomimo wielu sposobów leczenia sepsy, z powodu tej choroby co roku umiera znaczna ilość osób na całym świecie.

Leczenie świnki

Świnką nazywa się nagminne zapalenie przyusznic. Jest to choroba wirusowa o wysokiej zaraźliwości, zalicza się także do typowych chorób wieku dziecięcego. Wówczas ma ona stosunkowo łagodny przebieg. Do zakażenia dochodzi w wyniku bezpośredniego kontaktu z chorym. Wirus może się także rozprzestrzeniać drogą kropelkową, np. poprzez kichanie. Właściwości zakaźne posiada osoba, u której nie rozwinęły się jeszcze objawy, dotyczy to również kilku dni po zakończeniu choroby. Okres inkubacji choroby wynosi zazwyczaj kilkanaście dni.

Początkowo objawy świnki są bardzo zbliżone do grypy. Występuje bowiem gorączka, chory czuje się osłabiony i zmęczony, może skarżyć się także na dreszcze. Cechą charakterystyczną świnki jest jednak obrzęk ślinianek, najczęściej przyusznych. Wirus atakuje zazwyczaj dwie strony. Nabrzmiałe ślinianki powodują ból, który utrudnia wykonywanie podstawowych czynności. Chory ma problemy z mówieniem, a nawet z jedzeniem. Poważniejszy przebieg świnki powoduje wymioty oraz nudności, a także zapalenie jąder.

Leczenie polega przede wszystkim na łagodzeniu objawów choroby. Dokuczliwy ból można zwalczyć podając dziecku leki przeciwbólowe. Istotne jest także obniżenie temperatury ciała za pomocą leków przeciwgorączkowych. Ze względu na problemy z jedzeniem, warto zmodyfikować sposób odżywiania. Jeżeli u chorego zdiagnozuje się zapalenie jąder, należy zastosować odpowiednią terapię. Zazwyczaj podaje się kortykosteroidy lub niesteroidowe leki przeciwzapalne. Chory powinien bezwzględnie leżeć w łóżku. Całkowite wyleczenie następuje zazwyczaj po kilkunastu dniach.

Powikłania po śwince obserwuje się stosunkowo rzadko. Najczęściej jest to zapalenie ucha środkowego czy stawów, bardzo rzadko diagnozuje się zapalenie jajników, mięśnia sercowego lub nerwu słuchowego. Istotne jest także szybkie leczenie zapalenia jądra, brak odpowiedniej terapii może bowiem skutkować bezpłodnością. Profilaktyka przeciw śwince obejmuje obowiązkowe szczepienia, które dotyczą dzieci. Szczepionka umożliwia nabycie odporności przeciw tej chorobie.

akcesoria medyczne producent colle.com.pl Pulsoksymetry

Charakterystyka ospy wietrznej

Ospa wietrzna najczęściej występuje u dzieci w wieku przedszkolnym oraz szkolnym. Jest to choroba bardzo zaraźliwa. Czynnikiem odpowiedzialnym za jej wywołanie jest wirus Varicella-zoster. Do zakażenia dochodzi w wyniku drogi kropelkowej. Osoba zakażona poprzez np. kichanie czy kaszel powoduje rozsiewanie wirusa. Czas inkubacji wynosi kilkanaście dni. Ponadto, jeszcze przed wystąpieniem objawów, chory wykazuje właściwości zakaźne.

Choroba objawia się wysoką gorączką. Ponadto obserwuje się występowanie licznych zmian skórnych, najczęściej w postaci grudek oraz pęcherzyków. Są one umiejscowione na całym ciele. Stopniowo zmieniają swoją postać, aż do całkowitego wyschnięcia. Chorobie towarzyszy bardzo silny świąd. Dziecko często rozdrapuje zmiany skórne, co może mieć konsekwencje nie tylko natury estetycznej, ale także zdrowotnej, bowiem rozdrapywanie pęcherzyków powoduje powstawanie blizn. Jest także przyczyną powstania infekcji bakteryjnej. W takim przypadku często należy wprowadzić terapię antybiotykową.

Leczenie ospy wietrznej polega na stosowaniu leków przeciwgorączkowych. Ważne jest również łagodzenie objawów. Chorym przepisuje się specjalne maści, które zmniejszają świąd, stosuje się je na obszary pokryte zmianami. W przypadku większych zmian, można stosować gencjanę. Dziecku nie należy podawać aspiryny, ponieważ zawarte w niej składniki mogą powodować wystąpienie poważnych komplikacji. Ospa wietrzna u dzieci jest stosunkowo niegroźna. Zazwyczaj nie ma konieczności hospitalizacji, ani nie występują żadne następstwa tej choroby. Większe ryzyko powikłań dotyczy zachorowań wśród dorosłych. Niekiedy choroba powoduje zapalenie płuc lub zapalenie mięśnia sercowego.

Czas trwania choroby wynosi kilka lub kilkanaście dni. Wirus może jednak pozostać w organizmie w formie uśpionej a wtedy, w sprzyjających warunkach, może przyczynić się do rozwoju półpaśca. Pomimo, że choroby wywołane są przez ten sam wirus, ich przebieg oraz sposoby leczenia są odmienne.

Leczenie grypy

Zachorowalność na grypę jest największa w miesiącach zimowych. Sporo osób bagatelizuje podstawowe objawy tej choroby. Tymczasem nieleczona grypa jest powodem licznych, nieraz bardzo poważnych powikłań. Choroba jest szczególnie niebezpieczna dla osób starszych. Często mają oni osłabiony układ immunologiczny, przez co są bardziej podatni na zarażenia.

Grypa jest bardzo zaraźliwa. Zakażenie rozprzestrzenianie jest w wyniku bezpośredniego kontaktu z osobą chorą, poprzez drogę kropelkową czy w wyniku obecności wirusa na przedmiotach, z którym miał styczność chory. Chorobę najłatwiej można rozpoznać po znacznie podwyższonej temperaturze ciała, bólach mięśni i kości. Ponadto współistniejącymi objawami są także katar i kaszel. Znaczne ilości wirusa znajdują się w wydzielinie pochodzącej z jamy nosowej. Chory wykazuje właściwości zakaźne jeszcze przed wystąpieniem objawów.

Leczenie grypy polega przede wszystkim na pozostaniu chorego w domu. Wskazane jest leżenie w łóżku oraz zadbanie o ciepłą temperaturę powietrza w pokoju. Choroba powoduje osłabienie, dlatego należy unikać dodatkowego wysiłku fizycznego. Można zażywać leki przeciwgorączkowe oraz przeciwbólowe. Pamiętać należy jednak o stosowaniu się do zaleceń lekarza oraz trzymaniu się ilości i dawek zapisanych na recepcie. Ważne jest także właściwe przechowywanie leków.

Dokuczliwy bywa także katar. Warto stosować specjalne preparaty, które działają kojąco na śluzówkę nosa, ponadto ułatwiają one usuniecie wydzieliny z jamy nosowej. Jeżeli grypie towarzyszy także ból gardła, można zażyć specjalne preparaty do płukania gardła oraz pastylki do ssania.

Czas choroby jest dość zróżnicowany. Ważne, żeby stosować się do zaleceń lekarza i nie skracać leczenia, nawet jeśli wydaje się, że choroba całkowicie minęła. Niewyleczona bądź niedoleczona grypa powoduje bowiem takie komplikacje, jak zapalenie płuc, zapalenie mięśnia sercowego czy zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych. Obecnie dostępne są szczepionki przeciw grypie, które stanowią podstawową profilaktykę przeciw tej chorobie. Zaleca się coroczne szczepienia, ze względu na zmieniający się skład szczepionki. Możliwość szczepień powinny rozważyć głównie te osoby, u których występuje największe ryzyko zachorowania.

Objawy i leczenie malarii

Malaria zalicza się do chorób zakaźnych, które wywoływane są przez pierwotniaki. Najczęściej diagnozuje się zakażenie zarodźcem sierpowatym lub ruchliwym. Poza tymi gatunkami występują także zarodziec owalny czy pasmowy.

Malaria jest charakterystyczną chorobą występującą w określonych strefach klimatycznych. Największa zachorowalność dotyczy rejonów tropikalnych oraz subtropikalnych. Choroba jest problemem wielu państw afrykańskich, a także Indii. Do zakażenia dochodzi w wyniku ukąszenia człowieka przez odpowiedni gatunek komara. W ślinie komara zawarte są bowiem zarodźce, które przenoszone są do organizmu człowieka. Tam dochodzi do namnażania, a także rozwoju drobnoustrojów. Patogeny mogą osadzić się np. w wątrobie. Następnie kierują się do czerwonych krwinek, które następnie ulegają zniszczeniu.

Do podstawowych objawów malarii zalicza się anemię, wysoką gorączkę, ogólne osłabienie, drgawki i dreszcze. W niektórych przypadkach dochodzi do utraty przytomności bądź zaburzeń świadomości. W Polsce na tę chorobę najbardziej narażeni są turyści, którzy wybierają się w podróż do krajów malarycznych. Obecnie nie istnieje żadna szczepionka przeciw tej chorobie.

Leczenie malarii odbywa się poprzez stosowanie odpowiednich leków. Warto dodać, że nieleczona malaria prowadzi do śmierci. Z tego powodu nie można lekceważyć objawów, tylko udać się po szybką pomoc medyczną. Podstawowym lekiem stosowanym w tej chorobie jest chinina. Jej właściwości znane są od kilkuset lat. Zażywanie chininy jest jednak dość ograniczone, bowiem podaje się ją chorym w zaawansowanym stadium malarii. Ponadto wykazano, że chinina może powodować różne skutki uboczne. Bardziej bezpieczna dla chorych jest chlorochinina, halofrantyna czy meflochina. Rodzaj leku jest jednak uzależniony od konkretnego przypadku. W sytuacji wystąpienia objawów związanych z utratą przytomności niezbędne jest zaopatrzenie pacjenta w niezbędny sprzęt rehabilitacyjy, jak na przykład łóżka dla chorych. Leczenie malarii jest ponadto coraz trudniejsze, bowiem występuje wiele szczepów, które wykazują odporność na działanie leków. Z tego powodu bardzo ważna jest odpowiednia profilaktyka przeciwmalaryczna.